Van geheugen tot beleid: mondiale vraagstukken


In Gaza is het elke dag een strijd om brood en water te vinden. Zonder veilig water zullen veel mensen sterven door ontbering en ziekte. Krediet: UNRWAMening door Robert Misik (Wenen, Oostenrijk)Vrijdag 9 februari 2024Inter Press Service

Begin oktober lanceerden Hamas en andere islamitische groeperingen niet alleen een aanval vanuit de Gazastrook, maar voerden ze ook een wreed bloedbad aan. Ruim 1.200 mensen werden gedood, de meesten van hen burgers, jonge partijleden, waaronder veel vredesactivisten: de meerderheid van de inwoners van de getroffen kibboetsen behoorde tot Israëlisch links.

Er zijn gruwelijke oorlogsmisdaden gepleegd, die niet kunnen worden gerechtvaardigd als ‘collateral damage’ van legitiem verzet. Ook kunnen we de fanatieke ideologie van het radicale islamisme niet negeren, die empathie elimineert en bloedvergieten rechtvaardigt.

Vanwege de bloedige geschiedenis van minstens 75 jaar conflict, de recente geschiedenis van het bezettingsbeleid en de onverantwoorde escalatiestrategieën van de radicaal-rechtse regeringen van Benjamin Netanyahu, kreeg de aanval echter veel bijval onder de Palestijnse bevolking. Fatah en de Palestijnse Autoriteit zijn al jaren verzwakt en hun steun neemt af.

Rechten en plichten

De Israëlische regering reageerde met massale militaire actie en vergeldingsaanvallen. Dit was aan de ene kant te verwachten – geen enkel land ter wereld had niet op zo’n aanval kunnen reageren – maar aan de andere kant escaleerde de oorlog onmiddellijk op een gruwelijke manier, wat helaas ook zo was. verwacht. Ongeveer 27.000 mensen hebben nu het leven verloren in Gaza. Hele gezinnen zijn door de bombardementen weggevaagd.

Volgens het internationaal recht heeft Israël het recht om op een dergelijke aanval te reageren, maar ieder land heeft ook de plicht om ‘proportioneel’ te handelen. Wat proportioneel is – in relatie tot bedreigingen of tot gedefinieerde, legitieme oorlogsdoelen – is een ingewikkeld juridisch debat.

Maar het staat grotendeels buiten kijf dat de schouderophalende aanvaarding van tienduizenden burgerslachtoffers niet kan worden gerechtvaardigd, zelfs niet in de strijd tegen een ‘terroristische’ organisatie. En buitensporig geweld dat Gaza letterlijk met de grond gelijk maakt, en dat het levensonderhoud van de burgerbevolking, de voedselvoorziening en het medische zorgsysteem vernietigt, is op zichzelf een oorlogsmisdaad.

Heel simpel gezegd: op een beestachtige oorlogsmisdaad van Hamas heeft Israël zelf gereageerd met oorlogsmisdaden. En de zaak wordt nog verergerd door het feit dat vooraanstaande leden van de Israëlische regering zich bezig hebben gehouden met weerzinwekkende retoriek, van manicheïstische religieuze oorlogstaal tot verachtelijke fantasieën over massale uitzettingen en ‘etnische zuiveringen’.

Net zoals de geschiedenis van het conflict beide partijen tientallen jaren lang argumenten heeft gegeven om de ander als dader en hun eigen kant alleen als slachtoffer te beschouwen, is dat de afgelopen maanden ook het geval geweest. Palestijnse figuren zien de acties van Hamas als een gerechtvaardigde reactie op onderdrukking, terwijl hun Israëlische tegenhangers buitensporige (en criminele) militaire acties zien als een legitieme reactie op terreur.

Toch is dat precies het probleem. Degenen die een manicheïstisch zwart-witbeeld schetsen, voldoen bij lange na niet aan de verschrikkelijke complexiteit van dit conflict. Er zijn verschrikkelijke pogroms op de Westelijke Jordaanoever door rechts-extremistische kolonisten en leden van het leger, en gewelddadige verdrijvingen van Palestijnen en onteigening van hun land. En er zijn verschrikkelijke gewelddaden waarbij sprake is van onuitsprekelijke wreedheid door Palestijnse milities.

Maar de wereld sorteert zichzelf steeds meer in vocale supportersgroepen van fans en volgers. In veel samenlevingen gaat het uiteraard om hun eigen geschiedenis en identiteit. Om preciezer te zijn: een complexe realiteit wordt aangepast aan de ogenschijnlijke vereisten van hun binnenlandse herdenkingspolitiek – en als het niet past, wordt het gemaakt.

Manipulatiestrategieën

Duitsland en Oostenrijk hebben een uitgesproken pro-Israëlisch standpunt ingenomen. In de eerste plaats kan dit worden verklaard door hun eigen geschiedenis, het fatale verleden van genocidaal antisemitisme dat onder het naziregime escaleerde in de Shoah tegen de Europese Joden.

Dit is de reden waarom Duitsland al tientallen jaren een bondgenoot van Israël is: de voormalige bondskanselier Angela Merkel noemde het land een belangrijk onderdeel van de Duitse Staatsräson (staatsreden). Dit is de reden waarom er in Duitsland terecht een sterke gevoeligheid bestaat voor antisemitisme en de dreiging voor de Joden en waarom de identiteit van Israël als een veilig ‘thuis’ voor alle Joden wordt ondersteund.

Extreemrechts in zowel Duitsland als Oostenrijk steunt Israël vandaag de dag, enerzijds omdat Israëls tegenstanders moslims zijn (die het zelfs nog meer haat dan hedendaagse joden) en anderzijds omdat dit de beste manier is om zichzelf te immuniseren tegen de beschuldiging ‘ Nazi’.

Maar daarnaast heeft Israëlisch rechts – vooral de premier Benjamin Netanyahu en zijn partij, in alliantie met rechtse Joodse lobbygroepen in het buitenland – de afgelopen decennia geprobeerd vrijwel elke kritiek op het Israëlische beleid aan de kaak te stellen als ‘anti-Israëlisch beleid’. Semitisch’ en het dus moreel elimineren.

In Duitstalige landen en enkele andere samenlevingen met een zeer gefundeerd schuldgevoel heeft deze manipulatiestrategie gewerkt: niemand wil zichzelf blootstellen aan de verdenking gezien te worden als een persoon met moreel verwerpelijke meningen – met andere woorden, als een anti semiet.

Susan Neiman, een Joods-Duits-Amerikaanse intellectueel en directeur van het Berlin Einstein Centre, schreef onlangs een belangrijk essay in de New York Review of Books waarin ze sprak over een ‘filosemitisch McCarthyisme’ dat de kenmerken had aangenomen van ‘hysterie’. ‘.

Het was zo ver gegaan dat ‘niet-joodse Duitsers joodse schrijvers, kunstenaars en activisten publiekelijk van antisemitisme beschuldigen’. Net als in de vroege naoorlogse campagne ter aanklacht tegen het ‘anti-Amerikanisme’ onder leiding van senator Joseph McCarthy, worden afwijkende meningen het zwijgen opgelegd.

In extreme gevallen heeft dit bizarre gevolgen gehad. Conferenties zijn verboden, waar grote aantallen mensen met de meest uiteenlopende opvattingen deze hadden moeten uitwisselen. In Kassel verloor een Indiase kunstcriticus en curator zijn positie omdat hij jaren geleden een (nogal stomme) Israëlische boycotpetitie had ondertekend, ondanks dat hij ‘de terreur ontketend door Hamas op 7 oktober’ ondubbelzinnig had veroordeeld als een ‘verschrikkelijk bloedbad’.

Een Berlijns theater verwijderde een humoristisch toneelstuk (The Situation) over het conflict van verhalen van de Oostenrijks-Israëlische toneelschrijver Yael Ronen uit zijn programma – nu de situatie ‘ons aan de kant van Israël plaatst’.

‘Israël’ is een ‘triggerpoint’ geworden in de cultuuroorlogen, net als ‘wokeness’ of vergelijkbare thema’s elders. ‘Een deel van een echte cultuuroorlog is … de andere kant koste wat het kost verkeerd willen begrijpen’, schreef criticus Hanno Rautenberg onlangs in het Hamburgse weekblad Die Zeit over de Duitse debatten over Israël: ‘Eén verkeerd woord of zelfs maar één onuitgesproken woord. woord en je wordt bedreigd met discursieve excommunicatie.’

Er zijn ongetwijfeld vormen van kritiek op specifiek Israëlisch beleid die meer dan alleen een antisemitische ondertoon hebben, maar in de meeste gevallen is dit verre van realiteit. Als gevolg hiervan is de Duitse publieke opinie vreemd genoeg vele malen meer ‘pro-Israëlisch’ dan de Israëlische publieke opinie zelf.

Goed en kwaad, onderdrukker en onderdrukte

Als er in de Duitstalige wereld sprake is van eenzijdigheid in het discours, dan bestaat deze zeker ook in andere delen van de wereld, en niet alleen in islamitische of Arabische landen als Turkije, Iran, Jordanië of Indonesië.

In de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en andere samenlevingen cultiveren aanzienlijke delen van het publiek en academisch links hun eigen eenzijdigheid. Het Israëlisch-Palestijnse conflict wordt beschreven in categorieën van imperialisme en kolonialisme, waar het nauwelijks in past.

Het ‘postkoloniale’ links heeft theorieën aangenomen, waarvan sommige behoorlijk inspirerend zijn en productieve nieuwe intellectuele horizonten hebben geopend, maar het heeft deze geradicaliseerd tot manicheïstische waanvoorstellingen. De wereld is verdeeld in onderdrukkers en onderdrukten – en in dit simpele wereldbeeld heeft de persoon die wordt geïdentificeerd als de ‘onderdrukte’ altijd gelijk. Omdat onderdrukkers de ervaringen van de onderdrukten zelfs nooit kunnen begrijpen, moeten de onderdrukten altijd gelijk krijgen.

Van daaruit is het nog maar een kleine stap naar het definitieve klikken op zijn plaats: de Palestijnen zijn zwart / ‘gekleurde mensen’, de Joden zijn blank, en in Israël zijn ze bakens van het ‘Amerikaanse imperialisme’. Ook al kun je niet vinden dat alles wat Hamas doet juist is, als authentieke uitdrukking van het verzet van de onderdrukten tegen het systeem van onderdrukking is het op een hogere manier ‘goed’. Israël daarentegen is een ‘kolonisten-kolonialistisch’ project.

Aangezien in dit perspectief het idee van het vrije debat een ‘burgerlijke ideologie’ is die alleen is uitgevonden om de heersende macht te ondersteunen, moeten afwijkende opvattingen worden gedelegitimeerd of, indien nodig, worden neergeschreeuwd, omdat wat als ‘zegbaar’ wordt beschouwd en wat als ‘niet-zegbaar’ wordt beschouwd, ‘zegbaar’ is slechts een gevolg van macht.

Net zoals in Duitsland elke kritiek op Israël als ‘antisemitisch’ wordt bestempeld en dus als moreel verwijtbaar wordt gecompromitteerd, wordt elke verdediging van het bestaansrecht van Israël afgedaan als een uiting van ‘racisme’.

Te midden van al dit dogmatisme krijg je de indruk dat de hele wereld gek is geworden. Terwijl Duitsland Israël onvoorwaardelijk steunt, als imperatief van zijn eigen schuldgevoel en uitroeiend antisemitisme, worden Amerikaanse, Britse en andere discoursen ook gekenmerkt door de imperatieven van hun eigen geschiedenis: racisme, de genocide op de inheemse bevolking, de slavernij van zwarte mensen, imperiale uitbuiting, koloniale onderdrukking en uitbuiting. Fragmenten van de werkelijkheid worden willekeurig gebruikt en in het schema van de eigen geheugenpolitiek geperst, waarvoor ‘identiteitspolitiek’ dan feitelijk de tegenovergestelde ontcijfering is.

Meestal heeft dit alles minder te maken met echte Palestijnen en echte Israëliërs dan met wie en wat je wilt zijn – hoe je de wereld en jezelf daarin wilt zien. Je doet je voor als een heldhaftige strijder tegen antisemitisme, of tegen racisme en kolonialisme, terwijl de uiterlijke kenmerken van de werkelijkheid hooguit het decor worden voor deze zelfshow, als rekwisieten in een toneelstuk – naar wiens script de werkelijkheid moet worden aangepast. .

Bron: Social Europe and International Politics and Society (IPS)-Journal, Brussel.

Robert Misik is schrijver en essayist. Hij publiceert in veel Duitstalige kranten en tijdschriften, waaronder Die Zeit en Die Tageszeitung.

IPS VN-bureau

Volg @IPSNewsUNBureau
Volg IPS News UN Bureau op Instagram

© Inter Press Service (2024) — Alle rechten voorbehouden. Originele bron: Inter Press Service

Waar nu?

Laatste nieuws

Lees de laatste nieuwsberichten:

Van geheugen naar beleid Vrijdag 09 februari 2024De afwezigheid van Afrika als permanent lid is een flagrant onrecht, zegt VN-chef Vrijdag 09 februari 2024Mongoolse dzud: Extreem weer brengt 90% van het land in gevaar Vrijdag 09 februari 2024Kort wereldnieuws: angst voor escalatie in Rafah, ongekende sterftecijfers in de oorlog in Gaza, terroristische aanslagen in Pakistan veroordeeld Vrijdag 09 februari 2024Haïti: De mensenrechten verslechteren naarmate het bendegeweld zich verspreidt Vrijdag 09 februari 2024Speciaal adviseur van de VN ‘geschokt’ over het lijden van burgers in het Midden-Oosten Vrijdag 09 februari 2024Door de oorlog in Soedan worden 700.000 kinderen geconfronteerd met levensbedreigende ondervoeding Vrijdag 09 februari 2024Gaza: VN-gezondheidsorganisatie waarschuwt voor aanhoudende aanvallen op de gezondheidszorg Vrijdag 09 februari 2024Bewezen vectorbestrijdingsinterventies die nodig zijn om malaria-infecties in Afrika tegen te gaan Donderdag 08 februari 2024Revolutionaire terugkeerders: dromen waarmaken, vrijheid vinden Donderdag 08 februari 2024

Link naar deze pagina vanaf uw site/blog

Voeg de volgende HTML-code toe aan uw pagina:

Van geheugen naar beleid, Inter Press Service, vrijdag , 9 februari 2024 (gepost door Global Issues)

…om dit te produceren:

From Memory to Policy, Inter Press Service, vrijdag 9 februari 2024 (gepost door Global Issues)



Source link


Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *