Tosca recensie: Prachtige Royal Opera-enscenering van Puccini-klassieker met geweldige slechterik | Theater | Amusement


Jonathan Kents verbluffende productie van Puccini’s Tosca werd voor het eerst gezien in het Royal Opera House in 2006 en dit is al de 14e heropleving. De muziek en het dramatische plot maken Tosca tot een van de grootste opera’s en de enscenering van Kent kan niet worden overtroffen.

George Bernard Shaw omschreef opera als ‘wanneer een tenor en een sopraan de liefde willen bedrijven, maar daartoe verhinderd worden door een bariton’, en Tosca is daar een bijzonder mooi voorbeeld van.

Het verhaal speelt zich af in Rome rond 1800, waar de twee geliefden de schilder Cavaradossi en de zanger Tosca zijn; de man die tussen hen in wil komen is de slechte en machtige politiechef Baron Scarpia, die Tosca begeert. Nu de troepen van Napoleon Rome proberen te heroveren op de Italianen, wordt de politieke wrijving vergroot doordat Scarpia’s royalistische opvattingen botsen met het republikeinisme van de geliefden.

De intensiteit van het plot groeit en blijkt fataal voor alle drie de hoofdpersonen, waarbij moord, vuurpeloton en zelfmoord allemaal hun rol spelen, terwijl Puccini’s muziek op prachtige wijze liefde, geweld en zelfs een beetje humor omarmt om de stemming te verlichten wanneer dat nodig is.

De Litouwse sopraan Ausrine Stundyte maakte een uitstekende indruk in de veeleisende titelrol en schakelde van koket flirten met haar minnaar over op jaloerse woede omdat ze hem ten onrechte van ontrouw verdenkt, voordat haar humeur plaats maakt voor de emotionele pijn die Scarpia haar toebrengt.

De Argentijnse tenor Marcelo Puente gaf een uitstekend verslag van zichzelf, vooral in zijn duetten met Stundyte, maar misschien wel het meest opvallende optreden was dat van de Italiaanse bariton Gabriele Viviani als Scarpia. Deze rol is veruit mijn favoriete slechterik in de opera, die zowel een krachtige stem als een grote fysieke aanwezigheid vereist terwijl hij zijn autoriteit en volslagen immoraliteit aan anderen oplegt.

Deze drie domineren de opera, maar ook twee van de bijrollen maakten in hun veel kleinere rollen goede indruk. De Armeense bariton Grisha Martirosyan deed het goed als ontsnapte politieke gevangene Angelotti, terwijl ook de Britse basbariton Henry Waddington een goed beeld gaf van zichzelf als koster van de kerk waarin het eerste bedrijf plaatsvindt. Deze zangers gaven uitstekende portretten van de karakters van de twee mannen die ze speelden, ondanks dat beide rollen beperkt waren.

Hoewel ik alle hoofdrollen in deze productie met iets meer zwier heb zien zingen door artiesten van wereldklasse, was de algehele samenhang en harmonie van de hele cast in de huidige productie even indrukwekkend als altijd, waarvoor Revival Director Lucy Bradley veel lof verdient.

Mijn enige teleurstelling kwam helemaal aan het einde toen Tosca haar dood tegemoet springt van de wallen op de daken van het Engelenburcht. Ik heb dit in allerlei vormen zien optreden, van een overdreven flamboyante act tot een glorieuze achterwaartse salto, maar het zelfmoordgebaar van Stundyte was weinig meer dan een aarzelende sprong dan een glorieuze sprong. Tosca verdient een dramatischer einde.

BEOORDELING: 4 sterren

Box Office: roh.org.uk of 020 7304 4000 (nog vier voorstellingen: 8, 12, 19 en 24 februari 2024 voordat Tosca terugkeert in juli)



Source link


Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *