Plaza Suite review: Zijn Sarah Jessica Parker en Matthew Broderick de ticketprijzen waard? | Theater | Amusement


Plaza Suite is zojuist de stad binnengestormd met als headliner het Hollywood-koppel Sarah Jessica Parker en Matthew Broderick, maar de werkelijke krantenkoppen luiden dat dit de duurste show in de geschiedenis van Londen is, met stoelen van de hoogste prijs die maar liefst 395 smakroos opbrengen.

Onze eigen thespianen waren aanwezig op het openingsgala van zondag, van David Tennant, Hannah Waddingham, Sheridan Smith en Jeremy Irons tot Russel Tovey, Bill Nighy, James McAvoy en Dame Harriet Walter.

Gedurende het hele optreden werd er gelachen, gevolgd door een oprechte staande ovatie, waarop Parker duizelig terugzwaaide, terwijl hij meisjesachtig op zijn hurken ging zitten toen het gordijn omlaag ging. Maar is het echt alle hype waard?

De grote gimmick is dat het echtpaar drie verschillende paren speelt in verschillende verhalen die zich afspelen in dezelfde Suite 719 in het Plaza Hotel in New York. De eerste en veruit langste act, Visitor From Mamaroneck, introduceert Sam en Karen Nash.

Verre van Carrie Bradshaw brengt Parker een echte pathos voor een moederlijke vrouw die haar huwelijk probeert nieuw leven in te blazen door hun huwelijksnachtkamers te boeken voor hun 24-jarig jubileum, ondanks de groeiende onverschilligheid van haar man. Alleen wijst hij erop dat het de verkeerde verdieping is en eigenlijk hun 23e. Het blijkt dat hij er ook veel meer in geïnteresseerd is om tot laat te gaan ‘werken’ met zijn knappe jonge secretaresse.

Simon blinkt uit in repliek en pittige oneliners. Er is ook een subtiele fysieke komedie van Broderick, die zijn natuurlijke charisma dempt. Maar de vrouwen van de toneelschrijver uit deze tijd zijn meedogenloos belachelijk, dwaas en niet substantieel. Het is een eer voor de chemie en klasse van de hoofdrolspelers dat ze leven in een steeds onaangenamere situatie blazen, hoewel hun tastbare genegenheid ook de bittere kern ervan verwatert.

De scène cirkelt uiteindelijk herhaaldelijk rond zonder te landen en begint te slepen, hoewel Parker en Broderick het ook de meest overtuigende van de drie maken.

Act 2, Visitor from Hollywood, is nog meer van zijn tijd en kanaliseert de rage van die tijd op het gebied van seksfarces nu middelbare schoolliefdes, de smerige filmproducent Jesse Kiplinger en de met grote ogen getrouwde huisvrouw Muriel Tate uit New Jersey na 17 jaar herenigd worden.

Het is pure Austin Powers, compleet met prachtige pruiken en kostuums, en veel vrolijke overvallen door beide acteurs. Hij probeert herhaaldelijk te verleiden en zij doet alsof ze onschuld heeft, maar wordt gretig naar bed geslingerd door verhalen over bekende namen en blitse feestjes.

Parker en Broderick storten zich op de rollen, waarbij overdreven fysieke en vocale tics op de galerij spelen. Het gelach vloeit voort, maar het is ook belachelijk en nogal ongemakkelijk als je het met moderne ogen bekijkt.

Waar Austin Powers de vrouwenhaat genadeloos doorstak, geeft dit Muriel op zijn best enige keuzevrijheid in haar daden, maar vernedert het haar ook omdat ze nogal vrolijk haar familie verraadt. Een andere vrouw met een vogelbrein, wanneer haar wordt gevraagd naar haar drie kinderen, zegt ze wezenloos: “De een is een meisje en de ander is een jongen”, terwijl ontrouw en tinten van MeToo worden gespeeld om te giechelen.

Rechtstreeks van Austin Powers naar Benny Hill in de slotakte, Visitor from Forest Hills, terwijl Roy en Norma Hubley van middelbare leeftijd dochter Mimsey op haar trouwdag uit haar afgesloten badkamer proberen te dwingen.

Waar Parker schittert in Act 1, heeft Broderick deze keer de vleziger rol terwijl zijn steeds hectischer maar ineffectievere hansworst cartoonachtig de deur binnenstormt en vervolgens een hilarisch uitje maakt op de vensterbank, belegerd door strijdlustige duiven en striemende regen.

De onbelemmerde fysieke komedie van beiden werkt heerlijk en ze hebben het duidelijk naar hun zin. Toch komt de scène er uiteindelijk op neer dat Mimsey doodsbang is dat haar huwelijk zal eindigen zoals dat van haar belachelijke maar toegewijde, liefhebbende ouders, die het onverdiende mikpunt van de grap zijn.

In alle drie de acts lijkt Simon weinig van relaties te houden en van vrouwen nog minder. Er schuilt een onderliggende kleinerende gemeenheid in zijn weergave van mensen in voorstedelijke of traditionele levens en relaties. Ook al grinnikte ik de hele tijd, hoe meer ik er achteraf over nadacht, hoe minder grappig ik het vond.

SJP-fans gaan natuurlijk graag op pad om hun idool in het echt te zien en ze maakt een zelfverzekerd, geslaagd West End-debuut. Ik zou liever zien wat ze de volgende keer kan doen met substantieeler materiaal.

Plaza Suite is tot 13 april te zien in het Savoy Theatre



Source link


Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *